ترنم مهر

شهريار عشق- يك غزل و مسمط ناب از استاد شهريار

taranome-mehr — Mon, 09 Jun 2008 16:49:18 GMT

اي كـه از كــلك هنــر نقـش دل انگيــز خــدايي

حيف باشد مه من كاين همـه از مهـر جــدايي

گفتـه بـودي جگــرم خــون نكنــي باز كجــائي

مـن ندانستـم از اول كه تـو بـي مهــر و وفــائي

عهــد نابستـن از آن بـه كــه ببنـدي و نپــائي

مــدعــي طعنــه زند در غــم عشــق تو زيــادم

وايــن نـدانــد كـه مـن از بهر غم عشق تو زادم

نـغمــه بـلبـل شيــراز نـرفتــه اســــت ز يــادم

دوستـــان عيـب كنندم كه چــرا دل به تــو دادم

بـايـد اول بـه تـو گفتــن كـه چنيـن خوب چرائي

تيــــــر را قــــوت پــرهيــــز نبـــاشــد ز نشــانــه

مــــرغ مسكيــن چــه كنــد گر نــرود در پي دانه

پاي عاشق نتـوان بست به افســون و فســانه

اي كه گفتــي مــــرو انــدر پــي خــوبــان زمـانه

مــا كجـــائيم در ايــن بحــر تفكـــر تــو كجـــائي

تـــا فكنــــدم بســر كــوي وفــا رخــت اقــامــــت

عمر،بي دوست ندامت شد و با دوست غرامت

سر و جان و زر و جاهم همه گو رو…. بسلامت

عشــق و درويشــي و انگشت نمائي و ملامت

همــه سهــل اســت تحمــل نكنــم بـار جدائي

در بيمــــــار نپرســنــد بــه شهـــر تــو طبيبـــان

كــس در ايــن شهــــر نــدارد سر تيمار غريبــان

نتـــوان گفــت غــم از بيــم رقيبــان به حبيبــان

حلقــــه بــــر در نتــوانــــم زدن از بيــم رقيبـــان

اين تــــوانم كــه بـيــايم به محــلت به گــــدائي

گــرد گلــــزار رخ توســــت غبــار خـــط ريحــــان

چون نگارين خط تذهـيـب به ديبــاچه ي قــــرآن

اي لبت آيــت رحمــت دهنــت نقطــه ي ايمــان

آن نه خــال است و زنخـدان و سر زلف پريشان

كـه دل اهــل نظــر بــرد كــه ســريســت الهــي

هــر شــب هجــر برآنـم كــه اگــر وصــل بجويــم

همه چون ني به فغان آيم و چون چنگ بمويـم

ليك مدهوش شوم چون سر زلـف تــو ببــويــم

گفته بودم چو بيــائي غــم دل بــا تــو بگــويــم

چــه بگويــم كه غــم از دل بــرود چون تو بيائي

چرخ امشب كه به كام دل مـا خواسته گشتــن

دامــن وصــل تــو نتــوان به رقيبــان تو هشتــن

نتــوان از تــــو بــــراي دل همســايه گــذشتــن

شمــع را بايــد ازيــن خانــه بدر بردن و كشتـن

تا كه همســـايه ندانــد كه تــو در خانــه مــائي

سعدي اين گفت شد از گفته خود باز پشيمان

كه مريض تب عشــق تو هــدر گــويد و هــذيان

به شـــب تيــره نهفتــن نتــوان مــاه درخشــان

كشتــن شمــع چــه حاجــت بود از بيم رقيبان

پـرتو روي تــو گــويــد كــه تــو در خــانــه مــائي

نــرگس مســت تــو مستــوري مــردم نــگزينــد

دست گلچين نرسد تا گلـي از شاخ تــو چينــد

جلوه كن جلوه كه خورشيـد به خلوت ننشينــد

پــرده بــردار كـــه بيگــانــه خــود آن روي ببينــد

تــو بــزرگــي و در آيينــــه ي كــوچــك ننمـــائي

نــازم آن ســر كه چو گيسوي تو در پاي تو ريزد

نــازم آن پــاي كــه از كـوي وفــــاي تــو نخيــــزد

شهريار آن نه كه با لشگر عشــق تــو ستيــزد

سعدي آن نيست كـه هــرگز ز كمنــد تو گريــزد

كه بدانسـت كه در بنــد تــو خوشتــر ز رهــائي

بـرو اي تـُـرك كـه تـَـرك تــو ستمگـر كـردم

حيف ازآن عمر كه در پاي تو من سر كردم

عهــد و پيمــان تـو بـا مـا و وفـا بـا دگــران

ساده دل من كه قسم هاي تو باور كـردم

به خـدا كـافـر اگـر بـود بـه رحـم آمـده بـود

زآن همـه نـالـه كـه من پيش تو كافر كردم

تو شـدي همـسر اغيـار و مـن از يار و ديار

شــدم آواره و تــرك ســر و همسـر كـردم

زير سر بالـش ديباسـت تـو را كـي دانـي؟

كـه مـن از خـار و خـس بـاديـه بستر كردم

در و ديــوار بحـــال دل مـــن زار گـريــست

هـركجــا نـالـه نـاكـامـي خــود ســر كـردم

در غمــت داغ پــدر ديــدم و چـون دُر يتيـم

اشــك ريــزان هــوس دامــن مــادر كــردم

اشــك از آويـزه گـوش تو حكـايت مـي كرد

پنـد ازيـن گــوش پـذيرفتــم از آن در كــردم

پـس از اين گوش فلك نشنود افغان كسي

كـه من اين گوش به فرياد و فغان كر كردم

اي بسا شب به اميدي كه زني حلقه بدر

ديــده را حـلقــه صفـت دوختـه بر در كردم

شهـــريارا بـه جفــا كـرد بـه خــاكم پـامـال

آن كـه مـن خـاك رهـش را بـه افسـر كردم

سكوت.....

سرشار از

ناگفته هاست...!!!!!

احمد شاملو

غزل عشق

taranome-mehr — Mon, 26 Nov 2007 06:38:18 GMT

عشق و شعور و اعتماد ......کالای بازار کساد

سوداگران در شکل دوست.. بر نا رفیقان شرم باد

برو ای دوست برو

برو ای آشنای ناشناس من

که در چشمت ندیدم آفتاب آشنایی را

برو ای بـ..تـریـن همـراه

برو ای عشق ناهمرنگ

من از آغاز میلاد تو همراهت سفر کردم

پس از یک عمر دانستم

سفر با همره نامهربان سخت است

سفر با مــردم نامــرد دشــوار است

تــو از پـیشــم بــرو در جـــاده هــای روشـــن و همـــوار

من از سوی دگر در سنگلاخ عمر می پویم و می پوسم

که در خود دیده ام سختی و رنج آزمایی را

جدا شد راه ما از یکدگر اما....

تو در راه دگر عشقی..!! ولی من..

می دوم با خستگی راه نهایی را

رفیق نیمه راه من ترا نفرین نخواهم کرد

دعـــایـت مــی کنــم در حــال دلتنـگی،

سفر خوش ، خیر همراهت

رفیق نیمه راه من تو قدر من ندانستی

درون آب ماهی قدر دریا را کجا داند...؟

از خاطرت چه شد که فراموش شد .......

با درد و رنج و غصه هم آغوش شد.........

مـــرد آرزوی وصــل تــو ای یــار در دلــش

در مـــاتم امیــــد سیــه پـوش شد ........

چون شمـع نیمـه سـوختـه در رهگـذاز باد

از خشم پر خروش تو خـاموش شـد........

بگشـای لـب بگـو حـدیثی ز شـور عشـق

سـر تا به پا به گفتـه تو گوش شد...........

شعر عشق

taranome-mehr — Mon, 20 Aug 2007 15:26:18 GMT

برو ای دوست برو

بــرو ای دختـــر پــالان محـبت بـر دوش

دیده بر دیدهء من مفکن و نازت مفروش

من دگر سیرم سیر

بخدا سیرم از این عشق دو پهلوی تو ،پست

تــف بــر آن دامــن پـستی که تـرا پروردست

کم بگو جای تو کو؟ مال تو کو؟ بردهء زر

کهنـه رقاصـهء وحشی صفت زنگـی خر

دل من چون دل تو صحنـهء دلقکها نیست

دیده ام مسخرهء خنده و چشمکها نیست

دل من ،ای زن بدبخت هوس پرور مست

شعلهء آتش شیرین شکـن فرهاد است

حیف ازین دل که بفرمان تو...

جانی، تسلیم تو جانی کردیم

در عوض با من شوریده چه کردی نامرد..؟

دل به مــن دادی.....؟ نـه ایــن اســت.....؟

صحبت از دل مــکن این لانهء شهوت دل نیست

دل سپردن اگر این است که این مشکل نیست

بگیــر این دلــت از سینــه فکنـدیم بدر

ببرش دور ببر، ببرش تحفه ز بهر پدرت

....گرگ پدر

شعر از کارو

*****

تو با اغيار پيش چشم من مي در سبو كردي

من از بيم شماتت گريه پنهان در گلو دارم

*****

جز دل كه گيرد جاي من ، جز من كه گيرد جاي دل

گر دل بميرد واي من ،گر من بميرم واي دل

*****

جفا كه با من دلخسته مي كني سهل است

غرض وفاست كه با مردم دگر کردی...

*****

جايي نه كه گيرد دل ديوانه قراري

ویران شود اين شهر كه ويرانه ندارد

*****

چنان در خويش مي گريم كه مژگان هم نمي داند

به لبهايت قسم لبخند را نشناختم بي تو

*****

چرا چون شمع سر تا پا نسوزم زآتش غيرت؟

كه من پروانهء او باشم و او شمع محفل ها

*****

چون توانم از تو دل برداشتن اي غم كه تو

ترك عالم از براي خاطر ما كرده اي

*****

چنان ضعيف شدم از غمت من درويش

كه سايه را نتوانم كشيدن از پي خويش

*****

حكايت ها كه با وي از دل بي تاب مي كردم

اگر با سنگ مي گفتم دلش را آب مي كردم

*****

دلا بي من چه مي كردي تو در كوي حبيب من

الهي خون شوي اي دل تو هم گشتي رقيب من

*****

در دياري كه در او نيست كسي يار كسي

كاش يا رب كه نيفتد به كسي كار كسي

*****

دست بردم كه كشم تير غمش را از دل

تير ديگر زد و بردوخت دل و دست به هم

*****

دوباره آمدي اي سيل غم نمي دانم

دگر ز كلبهء ويران من چه مي خواهي ؟

*****

در شب هجر تو شرمندهء احسانم كرد

ديده ،از بس گوهر اشك به دامانم كرد

*****

غم از هرجا كه درماند فتد در جستجوي من

بلا هرگه كه سرگردان شود آيد بسوي من

*****

فرياد كه جز اشك شب و آه سحرگاه

اندر سفر عشق مرا همسفري نيست

*****

سینه مالامال درد

taranome-mehr — Sun, 24 Jun 2007 15:13:49 GMT

سينــه مـالامـال درد اسـت اي دريغـا مرهمي

دل ز تنهــايـي بـه جــان آمـد خدا را همـدمي

چشــم آسـايش كـه دارد... از سپـهر تيــزرو

سـاقيـا جــامـي بـه مـن ده تـا بيـاسـايـم دمي

زيركـي را گفتم اين احوال بين خنديد و گفت

صعب روزي بوالعجب كاري پريشان عالمي

سـوختـم در چـاه صبـر ازبهر آن شمع چِِگل

شاه تركان فارغ است از حال ما كو رستمي

در طـريق عشقبـازي امـن و آسـايش بلاست

ريش باد آن دل كه با درد تو خواهد مرحمي

اهل كـام و نـاز را در كـوي رندي راه نيست

رهروي بايد جهانسوزي نه خامـي بي غمي

آدمـي در عـالـم خاكـي نمـي آيـد بـه دسـت

عــالمـي ديــگر ببــايد ساخـت وز نـو آدمـي

خيــز تـا خـاطـر بـدان تـرك سمـرقنـدي دهيم

كـز نسيمـش بـوي جـوي مـولـيان آيـد همـي

گريهء حافظ چه سنجد پيش استغنـاي عـشق

كـانـدريـن دريـا نمايـد... هفـت دريـا شبنمـي

لبخند خدا

taranome-mehr — Sun, 24 Jun 2007 15:09:18 GMT

لوئيز ردِن زني بود با لباسهاي كهنه و مندرس و نگاهي مغموم. وارد خوار و بار فروشي محله شد و با فروتني از صاحب مغازه خواست كمي خواروبار به او بدهد. به نرمي گفت شوهرش بيمار است و نمي تواند كار كند و شش بچه شان بي غذا مانده اند.

جان لانگ هاوس ،صاحب مغازه با بي اعتنايي محلش نگذاشت و با حالت بدي خواست او را بيرون كند.

زن نيازمند در حالي كه اصرار مي كرد گفت:« آقا شما را به خدا، به محض اينكه بتوتنم پولتان را مي آورم.»

جان گفت نسيه نمي دهد.

مشتري ديگري كه كنار پيشخوان ايستاده بود و گفت و گوي آن دو را مي شنيد به مغازه دار گفت: « ببين خانم چه مي خواهد، خريد اين خانم با من.»

خواروبار فروش با اكراه گفت:« لازم نيست، خودم مي دهم، ليست خريدت كو؟ »

لوئيز گفت: اينجاست

« ليست ات را بگذار روي ترازو ، به اندازهء وزنش هرچه خواستي ببر..!»

لوئيز با خجالت يك لحظه مكث كرد، از كيفش تكه كاغذي درآورد و چيزي رويش نوشت و آن را روي كفهء ترازو گذاشت، همه با تعجب ديدند كفهء ترازو پايين رفت.

خواروبار فروش باورش نشد، مشتري از سر رضايت خنديد.

مغازه دار با ناباوري شروع به گذاشتن جنس در كفهء ديگر ترازو كرد. كفهء ترازو برابر نشد، آنقدر چيز گذاشت تا كفه ها برابر شدند.

در اين وقت خواروبار فروش با تعجب و دل خوري تكه كاغذ را برداشت ببيند روي آن چه نوشته شده است.

كاغذ ليست خريد نبود، دعاي زن بودكه نوشته بود:« اي خداي عزيزم ،تو از نياز من با خبري، خودت آن را براورده كن.»

مغازه دار با بهت جنس ها را به لوئيز داد و همان جا ساكت و متحير خشكش زد.

لوئيز خدا حافظي كرد و رفت.

مشتري يك اسكناس پنجاه دلاري به مغازه دار داد و گفت:« تا آخرين پني اش مي ارزيد»

فقط اوست كه مي داند وزن دعاي پاك و خالص چه قدر است...

عاشق سوخته دل

taranome-mehr — Sun, 24 Jun 2007 15:05:18 GMT

عاشقـم ســوختــــه ام وا بــگــذاريــد مرا

لـحظــه اي بــا دل شيـــدا بگـذاريــد مرا

مـن در افتاده ام از پا دگر اي همسفران

بـبــريــد از مــن و تنهـــا بـگـذاريــد مرا

سرنوشت من ودل بي سروسـاماني بود

بـه قضــا و قــدر اينجـا بـگــذاريــد مرا

عاقـلان راه ســلامـت بـه شمـا ارزانـي

مـن كـه مجنـونم و رسـوا بـگذاريـد مرا

خسته وكوفتـه از شــور شـــر زنــدگـيم

يـك دم آسـوده ز غـوغـا بــگــذاريد مرا

تلخ كامم كه به غم خـواري مـن بنشينيد

شاد از آنـم كـه به غـم ها بـگذاريد مـرا

دل ديـوانـه ي عـاشـق نشــود پنـد پـذيـر

بهتــر آنسـت بـه خـــود وابـگذاريد مرا

غم دیرین

taranome-mehr — Sun, 24 Jun 2007 15:01:18 GMT

تو رفتـه اي و ز بـوي تو خـانه ام خالي است

ز شور و شوق جنون آشيانـه ام خالي است

شـب دريـغ مـرا انتظـار پـايـان نيـست

كـز آفتـاب جمـال تـو خـانـه ام خـالـي است

كجـايي اي گل مشكيـن نفـس كـه باد خزان

بـه بـاغ آمـد و بـاغ از ترانه ام خالي است

بـه شـاخ سبـز دعـا دسـت آرزو نـرسيـد

ز جـوش سـرخ نيايش جوانه ام خالي است

مــرا بـه كـومـه ي مـرداب بـرد مـوج سراب

كـه از كـرامـت دريـا كرانـه ام خالي است

غبـــار كــوي تـو آب حيــــات دارد و آه

كــه از طـــراوت او آستـــانـه ام خالي است

تــو گـوهــر صــــدف آرزوي گمـــشـده اي

كــه بـي وجـــود عـزيزت تـرانه ام خالي است

مشفق كاشاني

سوز آه

taranome-mehr — Sun, 24 Jun 2007 14:57:18 GMT

خـانمــان ســوز بـود آتـش آهــی ، گاهــی

نـالـه ای مـی شکـند پـشت سپـاهی ، گاهــی

گــر مقــدر بشــود ســلک ســلاطیــن پـویـد

سـالـک بـی خــبر خـفتـه بـه راهــی ، گاهــی

قصهء یوسف و آن قوم چه خوش پندی بود

بــه عــزیزی رسـد افتـاده به چاهی ، گاهــی

هستی ام سوختی از یک نظر ای اختر عشق

آتــش افــروز شــود بـرق نگاهــی ، گاهــی

روشنـی بخـش از آنم که بـسوزم چون شمـع

روسپیــدی بـود از بخـت سیـاهـی ، گاهــی

عجبــی نـیست اگــر مــونس یــارست رقیــب

بــنشیند بــر گــل...؟ هرزه گیـاهــی ، گاهــی

چشــــم گـریــــان مـرا دیـدی و لـبخنــد زدی

دل بـرقصــد بـه بـر، از شــوق گناهی گاهــی

اشــک در چشــم فــریبنــده تــرت مـی بـــینم

در دل مـــوج ببیــن صــورت ماهــی، گاهــی

زرد رویـــی نبـــود عیــب ، مــرانــم از کوی

جلـوه بر قریـه دهــد، خرمـن کاهـی ، گاهــی

دارم امید کـه بـا گـریـه.....؟ دلـت نـرم کــنم

بهــر طـوفان زده سنگی است پناهی، گاهــی

آسمان عشق

taranome-mehr — Sun, 13 May 2007 17:08:18 GMT

كاش مي شد چشم دل را باز كرد
آسمان عشق را پرواز كرد

با كليد گرم مهر و همدلي
قفل سرد سينه ها را باز كرد

روزها را با نگاهت شب نمود
لحظه را با عشق تو دمساز كرد

گر زبان قادر به توصيفش نبود
با نگاهي عشق را ابراز كرد

من يقين دارم به جادو كردنت
مي توان با چشم تو اعجاز كرد

كاشكي اين وصل را پاياني نبود
كاش مي شد باز هم آغاز كرد....

شعر از مهدی دلخواه

دستهاي روشن

taranome-mehr — Sun, 13 May 2007 16:57:18 GMT

با هر چه عشق نام تو را ميتوان نوشت

باهر چه رود نام تو راميتوان سرود

بيم از حصارنيست که هر قفل کهنه را

با دستهاي روشن تو ميتوان گشود